الشمس

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا

wal-shamsi waḍuḥāhā

Güneşe ve onun ışığına,

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا

wal-qamari idhā talāhā

Ardından gelmekte olan aya,

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا

wal-nahāri idhā jallāhā

Onu ortaya koyan gündüze,

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا

wa-al-layli idhā yaghshāhā

Onu bürüyen geceye,

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا

wal-samāi wamā banāhā

Göğe ve onu yapana,

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا

wal-arḍi wamā ṭaḥāhā

Yere ve onu yayana,

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا

wanafsin wamā sawwāhā

Kişiye ve onu şekillendirene,

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا

fa-alhamahā fujūrahā wataqwāhā

Sonra da ona iyilik ve kötülük kabiliyeti verene and olsun ki:

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا

qad aflaḥa man zakkāhā

Kendini arıtan saadete ermiştir.

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا

waqad khāba man dassāhā

Kendini fenalıklara gömen kimse de ziyana uğramıştır.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ

kadhabat thamūdu biṭaghwāhā

Semud milleti, içlerinden en azgını ileri atılınca, azgınlığı yüzünden peygamberleri yalanladı.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا

idhi inbaʿatha ashqāhā

Semud milleti, içlerinden en azgını ileri atılınca, azgınlığı yüzünden peygamberleri yalanladı.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا

faqāla lahum rasūlu l-lahi nāqata l-lahi wasuq'yāhā

Allah'ın peygamberi onlara, Allah'ın devesini göstermiş ve: "Allah'ın bu devesine ve onun su hakkına dokunmayın" demişti.

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا

fakadhabūhu faʿaqarūhā fadamdama ʿalayhim rabbuhum bidhanbihim fasawwāhā

Onu yalanladılar ve deveyi boğazladılar. Bunun üzerine Rableri, suçlarından dolayı onların üzerine katmerli azap indirdi; yerle bir etti onları.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا

walā yakhāfu ʿuq'bāhā

Bu işin sonundan O'nun korkusu yoktur.